ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΜΟΝΟΝ ΜΠΡΟΣΤΑ;




Γιατί πρέπει η φθορά να συμβαδίζει με τον χρόνο; Όταν για παράδειγμα ζούμε ένα όνειρο την στιγμή που κοιμόμαστε αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει ο χρόνος; μήπως λοιπόν ο χρόνος είναι απλά μια ψευδαίσθηση; μήπως όλα όσα αντιλαμβανόμαστε ότι ζούμε είναι νοητά; εικονικά; τότε πως προσδιορίζουμε την έννοια του χρόνου μέσα σε έναν νοητό εικονικό κόσμο;

Αλήθεια τι προσδιορίζουμε ως παρελθόν; τις στιγμές που πέρασαν από την ζωή μας, την ιστορία, μέσα από τα πρόσωπα γεγονότα που άφησαν το αποτύπωμα τους, πάνω στον χώρο και τον χρόνο, στον οποίο πήραμε την σκυτάλη εμείς τώρα, προδιαγράφοντας το παρόν μέσα από το παρελθόν μας και το μέλλον που θα πάρουν μετά "άλλοι" την σκυτάλη;

Άρα γιατί πρέπει ο χρόνος να κυλά προδιαγράφοντας την ζωή μόνον μπροστά; 

Αλήθεια τώρα, μπορεί να υπάρξει η έννοια του χρόνου σε μια οντότητα που είναι αθάνατη δεν φθείρεται και ζει για πάντα;

Φανταστείτε τον εαυτό σας ως μια αθάνατη οντότητα, όπου ενσαρκώνεται σε χοϊκά δοχεία-σώματα για να ζήσει τις διάφορες πραγματικότητες πάνω στον εκάστοτε χώρο με τους ανάλογους νόμους που τον διέπουν. 
Για παράδειγμα, όταν συμμετέχουμε σε έναν εικονικό κόσμο ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού, πάντα διέπεται από τους δικούς του νόμους, έχει τον δικό του εικονικό τρισδιάστατο κόσμο, το δικό του ολόγραμμα!..και δεν εξαρτάται από εμάς, διότι πολύ απλά εμείς συμμετέχουμε στο εικονικό παιχνίδι ως παίκτες σύμφωνα με τις επιλογές μας!!..με αρχή και τέλος του παιχνιδιού, αλλά στην ουσία δεν υπάρχει τέλος, απλά υπάρχει τέλος του παιχνιδιού. 
Αν πάλι θέλουμε να συνεχίσουμε το παιχνίδι από την αρχή η από εκεί που σταματήσαμε, συμμετέχουμε ξανά με μια καινούρια μας συμμετοχή, ένα καινούριο παιχνίδι από την αρχή!!!..

Αν λοιπόν νομίζετε ότι ζείτε αληθινά σε έναν κόσμο εικονικό, πρέπει πρώτα να αντιληφθείτε ποιος είναι ο παίκτης, και αν εσείς, εγώ, ο οποιοσδήποτε συμμετέχει σε αυτόν τον κόσμο, είμαστε οι παίκτες μέσα στο ολόγραμμα παιχνίδι που ονομάζουμε ζωή πάνω στον χωροχρόνο του πλανήτη Γη, τότε θα πρέπει να αντιληφθούμε ποιοι δεν είναι οι παίκτες, αλλά το "πρόγραμμα" του ολογράμματος που ονομάζουμε ζωή!..

Ως συμπέρασμα, πρέπει να αντιληφθούμε όλοι ότι δεν υπάρχει ο χρόνος, ούτε το παρόν ούτε το παρελθόν, ούτε το μέλλον, και σκεφτείτε και αυτό, πως είναι δυνατόν να ονομάσουμε έναν εικονικό κόσμο ως ζωή; μέσα από το παρελθόν παρόν και μέλλον. Αλλά αν υποθέσουμε ότι το σύμπαν είναι κυκλικό, τότε και το μέλλον γίνεται αμέσως παρελθόν.
Υπάρχει η έννοια της αληθινής ζωής σε έναν εικονικό κόσμο;
Αν ναι, τότε πρέπει να αποδεχτείτε ότι ζωή είναι να ζεις μέσα στον χώρο ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού ως παίκτης, ενός εικονικού ολογράμματος! γι'αυτό άλλωστε και ζούμε την εικόνα!! το είδωλο!~~!

morfeas sky






Σχόλια

  1. Ωστοσο, το λειτουργικο προγραμμα-software της ζωης ή ορατου κοσμου δεν ειναι κατι σταθερο που τρεχει ανεξαρτητα των "παικτων", αλλα καθοριζεται απο το συνολο των συνειδησεων των ανθρωπων. Αυτο το συνολο, εστω Συνειδητοτητα κατ'Αλκιρεα, ειναι δυναμικο και αλλαζει συνεχως.

    Εντος του παιχνιδιου υπαρχει χρονος ως κανονας του παιχνιδιου. Εκτος του παιχνιδιου οχι, δεν υπαρχει χρονος, οπως δεν υπαρχει και πολικοτητα αρα ουτε και υλη. Πανε μαζι αυτα

    Αρα ζουμε τη ζωη που ασυνειδητα δημιουργουμε, καθως το υποσυνειδητο μας εχει αλλοιωθει απο τη μαζικη προπαγανδα. Επομενως, αν και ορθως το οριζεις ως ολογραμμα, αυτο το ολογραμμα δημιουργειται απο ολους τους παικτες που ολοι τους αποτελουν μικρους θεους χωρις να το γνωριζουν. Και αυτο διοτι ενας ολογραμματικος κοσμος εχει τεραστιες ενεργειακες απαιτησεις που μπορουν μονο να καλυφθουν απο πολλες επιμερους εστιες ενεργειας-μπαταριες οι οποιες θα αλληλεπιδρουν σε πρωτο χρονο με τη Δημιουργια, και αυτες ειναι οι ψυχες, που βρισκονται φυλακισμενες σε σωματα, ωστε να παρατηρουν συνεχως την εικονικη δημιουργια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. +SonnetiGR
    Μα ακριβώς αυτό είναι το πρόγραμμα-software αυτής της ζωής μέσα σε αυτόν τον χώρο των συμπάντων κόσμων που αποτελούν κοίλα στοιχεία περιδινούμενων κυκλώνων ενεργείας".

    Υπάρχει η "πληροφορία" του λογισμικού που διανέμεται παντού στον χώρο, κι εμείς ως παίκτες ατομικά, αλλά και ως σύνολο μέσα από την παγκόσμια συνείδηση των ανθρώπων, θα επιφέρουμε τους όρους της ζωής πάνω στο πεδίο της Γης.

    Σίγουρα εκτός του πεδίου δεν υπάρχει η πολικότητα των αντιθέτων.
    Αλλά στην συγκεκριμένη περιδινούμενη ενέργεια που διακατέχεται από πολύ χαμηλές δονήσεις πάντα υπάρχει η διαμάχη των αντιθέτων.

    Αν καταφέρουμε ως παγκόσμιο συνειδητό να επιφέρουμε την Αρμονία στα δύο αντίθετα, τότε θα μεταμορφωθεί το πεδίο αυτό,και πλέον οι κραδασμοί του θα είναι των ανώτερων διαστάσεων- κύκλων περιδινούμενων κυκλώνων ενεργείας και πληροφορίας.

    Άρα αν ζούμε με τους κανόνες αυτού του πεδίου τότε θα υπάρχει η ζωή μέσα από την σύγκρουση των αντιθέτων συνεχώς με μια ροπή προς το χειρότερο.
    Κοινώς αν γίνουμε ένα με τον χώρο και την πληροφορία του που δεχόμαστε ως λογική το χειρότερο μας περιμένει.
    Και "κάποιοι" έχουν γίνει ήδη σκοτεινοί και ένα με τον χώροκαι προσπαθούν να εξουσιάσουν το "περιττό" όπως μας αποκαλούν οι σκοταδιστές του εικονικού αυτού κόσμου.

    Αυτό ακριβώς που λες,ότι για να υπάρξει αυτό το ολόγραμμα πρέπει να υπάρχουν και οι "παίκτες" μέσα σε αυτό.
    Αν όμως οι "παίκτες" αφυπνιστούν και κατανοήσουν σε ποιον κόσμο ζουν, τότε το "παιχνίδι" ζωή σε αυτό το πεδίο θα πάψει πλέον να υφίσταται, αφού πλέον θα γίνει φωτεινό.

    Οι ψυχές που φέρουν μέσα τους την νοητή ουσία, είναι αυτές που πρέπει να αφυπνίσουν καΙ ΤΙς ΑΛΛΕς ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΧΩΡΟ της δράσης και αντίδρασης της αέναης μάχης μεταξύ των αντιθέτων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου