ΤΟ ΟΜΟΙΟ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΟΜΟΙΟ - ΤΑ ΑΝΟΜΟΙΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΕ ΤΑ ΑΝΟΜΟΙΑ





ΤΟ ΟΜΟΙΟ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΟΜΟΙΟ  -  
ΤΑ ΑΝΟΜΟΙΑ ΠΟΤΕ  ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ  ΦΙΛΟΙ ΜΕ ΤΑ ΑΝΟΜΟΙΑ 


Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός σ'αυτόν τον κόσμο, μόνον ο θεϊκός Νους της ψυχής του είναι όμοιος με των άλλων έμψυχων ανθρώπων.
"τα όμοια είναι πάντα φίλοι μεταξύ τους"
"τα ανόμοια ποτέ δεν είναι φίλοι μεταξύ τους"


Για να αφυπνιστεί ο θεϊκός Νους χρειάζεται η γνώση του Θεού Πατέρα. Και πώς θα γίνει αυτό; Πώς θα φτάσουμε στην γνώση αυτή; Νομίζω πως και η λογική αυτού του κόσμου φτάνει. Αν αντιληφθούμε πόσο ατελής είναι αυτός ο κόσμος, αυτόματα οδηγούμαστε στο λογικό συμπέρασμα πως είναι δημιούργημα ενός κατώτερου θεού. Ενός θεού που μιμήθηκε και αντέγραψε τον πρωτότυπο κόσμο.

Ο Πατέρας όλων ο Πανάγαθος Νους Ζωή και Φως, δεν είναι γνώση, αλλά η γνώση χρειάζεται σε εμάς για να κατανοήσουμε μέσω της λογικής που μας δόθηκε τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε και ενδυθήκαμε την δική του φύση. Μετέπειτα μένει να έρθουμε σε επαφή με τον θεϊκό Νου του κρατήρα της θεϊκής ψυχής μας.

Κάθε ουρανός του κτιστού κόσμου είναι και από ένας διαφορετικός Νους δημιουργός. Όλοι οι επτά Ουρανοί του κτιστού κόσμου αντιγράφουν τον Αρχέτυπο κόσμο. Κάθε Ουρανός με τα δικά του στοιχεία δημιουργεί τον καλύτερο και πιο αγαθό κόσμο που μπορεί ανάλογα με τα στοιχεία που εμπεριέχονται στο δικό του Νου.

Εννοώ να αντιληφθούμε οτι υπάρχει. Πώς θα το αντιληφθούμε αυτό; πώς θα οδηγηθούμε σ' αυτό το συμπέρασμα με την δική μας σκέψη και όχι μόνο στηριζόμενοι στις πηγές;

Ο φέρων το Νου πάντα πιστεύει στο απίστευτο, ότι τα όνειρα του μπορούν να πραγματοποιηθούν. Ποτέ δεν συμβιβάζεται με το λίγο και το θνητό.

Είναι πίστη δηλαδή; Λέω πριν αφυπνιστεί ο Νους. Ναι, υπάρχει εν δυνάμει μέσα μας. Τι θα τον αφυπνίσει;

Παρατηρώντας ένας άνθρωπος την ζωή του, θα δει πόσα θαύματα πέραν της λογικής του συμβαίνουν. Δεν υπάρχει τύχη στην ζωή μας, αλλά όλα είναι προδιαγραμμένα. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ανάλογα με τα στοιχεία που εμπεριέχει φέρει το κατά δύναμην την Αρμονία σε όλα προσπαθώντας να ομοιάσει το τέλειο και το Αγαθό.
Όποιος άνθρωπος κατανοήσει την αλήθεια, θα συμβιβαστεί με τον κόσμο και πραγματικότητα στην οποία ζει. Διότι αυτό που ζει είναι το καλύτερο που μπορεί να συμβεί στον εαυτό του.

Και είναι το καλύτερο δυνατόν γιατί και με τις δικές μας επιλογές στο βαθμό που έχουμε αυτή τη δυνατότητα, δομήσαμε την σημερινή ζωή μας. Ασφαλώς όμως υπάρχουν και κληρονομικοί παράγοντες αλλά και άλλοι που ίσως να τους ονομάζαμε αντιπεπονθός ή ανταποδοτική δικαιοσύνη και που για πολλούς είναι απλή τυχαιότητα. Όπως σε ποια χώρα θα γεννηθεί κανείς, σε τι οικογένεια κι άλλα.

Αν όμως τον κόσμο αυτό τον διέπει η Αρμονία, η Πρόνοια, η Ειμαρμένη και η Δικαιοσύνη, πώς θα κάνουμε μόνοι μας την υπέρβαση και θα σκεφτούμε οτι δεν είναι αυτός ο μοναδικός κόσμος του Θεού Πατέρα αλλά δημιούργημα ενός κατώτερου Θεού και πως υπάρχει ένας κόσμος Αγαθός και Αρχετυπικός τον οποίο μιμείται ο Δημιουργός του εδώ κόσμου; 

Θέλω να πω, πώς θα φτάσουμε σε τέτοιου είδους σκέψεις χωρίς να ανατρέξουμε σε αρχαία μυθολογικά και φιλολογικά κείμενα;
Μπορεί μόνος του ο σύγχρονος άνθρωπος να γνωρίσει τον Πατέρα Θεό ή απαιτείται να αντλήσει πληροφορίες από το παρελθόν;


Για να φτάσουμε στην κατανόηση του αληθινού πρέπει να ανυψώσουμε τόσο πολύ τον εαυτό μας ώστε να μπορούμε να κατανοήσουμε το Αγαθό. Εμείς το μόνο που κάνουμε είναι να μας οδηγούν οι αισθήσεις του σώματος που είναι γεμάτες από ανάγκες.
Είναι αδύνατον να κατανοηθεί ο Αγαθός κόσμος και Αληθινός, αν πρώτα δεν αποβάλλουμε από πάνω μας τις αισθήσεις συναισθήματα και λογική του υλικού κόσμου που διακατέχει τα αισθητά σώματα μας. Διότι είναι αδύνατον να νοήσει ένας άνθρωπος με αισθητό σώμα.το ασώματο. Πρέπει πρώτα να βγει έξω από αυτό εκεί όπου δεν υπάρχουν ούτε οι μορφές ούτε τα σχήματα ούτε τα αισθητά σώματα.

O κόσμος διοικείται από την Ειμαρμένη, όπου επιφέρει πάντα την Δικαιοσύνη μέσω της Μοίρας σύμφωνα με τα όσα ενεργούμε πάνω στην Ύλη.
Καθε μας ενέργεια κινεί τον ένα πόλο προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά, και είναι η αιτία που θα επιλέξουμε να διαβούμε την ζωή μας σ'αυτόν τον κόσμο.
Κάθε αιτία θα φέρει την ισόποση αντίδραση του αντιθέτου πόλου ως αιτιατό αποτέλεσμα στην ζωή μας.

Το αποτέλεσμα η Αρμονία του διπόλου της όποιας ταλάντωσης των αντιθέτων πόλων.

Αν τώρα κατανοήσουμε τον αληθινό μας εαυτό (Νους της ψυχής) τότε πάντα θα επιλέγουμε το δυνατόν πλησιέστερο στον Αγαθό νοητό κόσμο της ψυχής μας. Και η Μοίρα δεν μπορεί να εξουσιάσει την θεϊκή νοητή ουσία της ψυχής μας.

..ποιος τι που πότε πως και γιατί θα ξεπεράσει τον κατώτερο εαυτό του, όταν η ανάγκη διακατέχει τα πάντα στην ζωή του;


ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΝΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;

Γράφεις στην καινούργια σου ανάρτηση σήμερα: "Η μόνη αλήθεια όμως που υπάρχει στο Νου του κρατήρα-πυρήνα της ψυχής, δεν εντοπίζεται μέσα στον υλικό κόσμο, ούτε καν η σκιά του. Γιατί αν κάτι εντοπιστεί μέσα στη διάσταση του χρόνου, εκεί υπάρχει το ψέμα..."

Χρειάζομαι επεξήγηση, τι εννοείς ότι δεν εντοπίζεται ουτε καν η σκια του (Νου=κρατήρα-πυρήνα); Κι αν υπάρχει άλλος τρόπος που μπορεί να γίνει να εντοπιστεί.

Παρακάτω λες: "Εκεί όπου εμφανίζονται γεννήσεις, εκεί εμφανίζονται και τα λάθη... (Ότι γεννιέται από Ύλη (γη, νερό, αέρας, φωτιά) παραμένει ένα ψεύδος."

Ψεύδος; Δηλαδή; (χρειάζομαι, την ορολογία νοήματος της λέξης, ώστε να το κατανοήσω).
Εμείς είμαστε ένα ψέμα, που έχουμε γεννηθεί από κάποια από αυτά τα υλικά... και το ίδιο ισχύει και στους άλλους ουρανούς; Κι αν ναι... που βρίσκεται η Αλήθεια, και αν δύναται να την προσεγγίσουμε, μέσα από αυτό το ολόγραμμα-ψεύδος κλπ... :)


Πως μπορεί να υπάρξει το ασώματο και Αγαθό μέσα στην Ύλη; ακόμη και ως σκιά; αυτό είναι αδύνατον. Μόνο να το ενδυθεί μπορεί ως ψυχή, και η ψυχή να γίνει κάτι άλλο, το αισθητό σώμα που καμιά σχέση δεν έχει με την ψυχή.

Αν λοιπόν δεν αποβάλλουμε όλα όσα ενδύθηκε η ψυχή πως είναι δυνατόν να νοήσουμε το Αγαθό; το Αληθινό; όταν παντού γύρω μας έξω αλλά και μέσα στον αισθητό εαυτό που ενδύθηκε η ψυχή και του έδωσε την νοερή ζωή υπάρχει παντού το ψέμα;

Ο νοητός κόσμος της ψυχής λοιπόν ζει κλεισμένος και κινείται μέσα στον δικό της νοητό κόσμο της ψυχής, μέσα στον δικό της Νου, και δεν συμμετέχει στο αισθητό σώμα ούτε στην Ύλη.

Αυτό που γεννιέται από την ψυχή είναι η εικόνα της ζωής που δίνει στην Ύλη, και η ύλη γίνεται μορφή και σχήμα, αποκτά την νοερή λογική του υλικού κόσμου που εμπεριέχεται στον δικό της νου, που απόκτησε από την ένωση με την ψυχή.

Η ψυχή όταν ενώνεται με ότι μπορεί να πάρει την ζωή, δηλαδή να ενωθεί με το Νου της ψυχής, μεταβάλλεται σε κάτι άλλο, όπου η ψυχή παραμένει κλεισμένη στον εαυτό της, και εκδηλώνεται η ύλη σ μέσα από τον δικό της εαυτό που απέκτησε.

Όλα όσα γεννιούνται λοιπόν είναι από την ύλη, που παίρνει την νοερή ζωή από την ψυχή. (έμψυχα όντα). Και η Ύλη είναι ψεύδος διότι χωρίς την ψυχή είναι αδύνατον να υπάρξει η νοερή ζωή του αισθητού σώματος που γεννιέται.

Ακριβώς αυτό..ο ζωντανός οργανισμός άνθρωπος είναι ακραίο ψεύδος και τίποτα αληθινό δεν έχει.
Στις ανθρώπινες όμως σχέσεις δεν υπάρχει μόνον η αντίδραση οφθαλμόν αντί οφθαλμού, υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες.

Ο χαρακτήρας, το θρησκευτικό συναίσθημα, η ανατροφή, παιδεία κλπ. Η αντίδραση δηλαδή δεν είναι όπως όταν χτυπάς έναν τοίχο. Μπορεί να έχει πολλές μορφές, να είναι απρόβλεπτη πολλές φορές . Αλλά πάντως πάντα υπάρχει αντίδραση. Ακόμα και η σιωπή αντίδραση είναι. 

Πως είναι δυνατόν στις ανθρώπινες σχέσεις να μην υπάρξει η αντίθεση; όταν τα πάντα οδηγούνται από τα συναισθήματα;
Έτσι λοιπόν σε κάθε ενέργεια των ανθρώπων θα υπάρξει η αντίδραση του αντιθέτου πόλου.

Αφού το Αγαθό είναι ασώματο και δεν μπορεί να υπάρξει στην ύλη ούτε σαν σκιά και επομένως όσο είμαστε στην ύλη δεν μπορούμε να το νοήσουμε, τότε πώς ξέρουμε οτι υπάρχει; Μέσα από ποιον συλλογισμό καταλήγουμε σε μία τέτοια πίστη ή σε ένα τέτοιο συμπέρασμα;

Αυτό δεν είπαμε; ότι ο Νους δεν χαρίστηκε σε όλους τους ανθρώπους, αλλά μόνον σε όσους αναζητήσουν το Αγαθό και την Αλήθεια, πρώτα αποκτώντας την γνώση του κόσμου στον οποίο ζουν και ενδύθηκαν ως αισθητό σώμα και λογική, και μετέπειτα προσπαθώντας να κατανοήσουν τον ασώματο νοητό κόσμο της νοητής ουσίας της ψυχής τους. Διότι το όμοιο δεν συνυπάρχει με το ανόμοιο, και το ανόμοιο πρέπει να ζητήσει από μόνο του να μάθει την αλήθεια.

"Έτσι λοιπόν σε κάθε ενέργεια των ανθρώπων θα υπάρξει η αντίδραση του αντίθετου πόλου."
Η αντίδραση αυτή δεν είναι πάντα αντίθετη. Μπορεί να είναι το όμοιο. Μπορεί να είναι τρυφερότητα σαν απάντηση στην τρυφερότητα. Αλλά μπορεί να είναι και άρνηση ανταπόδοσης της τρυφερότητας. Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.
Γιατί μιλάμε για αντίθετο πόλο; Ποιοι είναι οι πόλοι; Έχουμε δύο ανθρώπους που ανταλλάσουν απόψεις. Η άποψη του ενός μπορεί να βρίσκει σύμφωνο τον άλλον ή όχι. Χρειάζομαι μια μικρή βοήθεια να δω τους πόλους και το γιατί είναι αντίθετοι.


Δεν μπορεί να υπάρξει σ'αυτόν τον κόσμο το όμοιο, αλλά μόνον η Αρμονία των ανόμοιων.
Άλλο η αγάπη ο έρωτας, όπως όλα τα ζώα αγαπούν και ερωτεύονται, και άλλο το Αγαθό.
Με τον ίδιο τρόπο αυτό ισχύει στα πάντα που ενυπάρχουν μέσα στην Ύλη.

Όταν αγαπάς, αγαπάς γιατί το έχεις ανάγκη να αγαπήσεις.
Όταν ερωτεύεσαι το κάνεις γιατί το έχεις ανάγκη.
Όταν συζητάς όμορφα μέσα από έναν καλοπροαίρετο διάλογο, το κάνεις από ανάγκη, για να μην υπάρξει η δυσαρμονία.
Το όμοιο όμως δεν έχει καμιά ανάγκη, διότι όλα γύρω του είναι όμοια.

Με τα όμοια κυλούν όλα φυσικά και αβίαστα χωρίς καμία προσπάθεια. Τίποτε δεν γίνεται από ανάγκη.

Στον κόσμο της Ύλης υπάρχουν όλα τα ανόμοια υπάρχει η εντροπία της Αταξίας, και χρειάζεται η Αρμονία για να ενώσει τα δύο αντίθετα.

Δηλαδή το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε όσο διαρκεί η παραμονή μας εδώ, είναι να αποφεύγουμε την δυσαρμονία; Πώς; Μη συμμετέχοντας;
Όμως εδώ συμμετέχουμε σε μια συν-ζήτηση, σε μία από κοινού αναζήτηση ης Αλήθειας/της ενθύμησης του Εαυτού και επομένως είναι και ωφέλιμο και αναγκαίο να υπάρχει και αγαθή πρόθεση και προσπάθεια αποφυγής της όποιας δυσαρμονίας.

Αν όμως υποθετικά προκύψει ξαφνικά μια δυσαρμονία λόγω της διαφορετικότητας, τότε πώς την διαχειριζόμαστε χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις στην αρετή;

Σε έναν διάλογο αν πρώτα δεν υπάρχει η χημεία είναι αδύνατον να επέλθει ένας σωστός διάλογος με απόλυτη αρμονία, παρά μόνον φαινομενικά. Εξού και το ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε ομάδες ανθρώπων, "διαίρει και βασίλευε" είτε ως πιστεύω, είτε ως ζωή, είτε στα πάντα μέσα στον χώρο της Ύλης, διότι οδηγούνται από τα ανόμοια.

Η χημεία λοιπόν, είναι η ζεύξη των αντιθέτων, η έλξη , ο έρωτας, η αγάπη, γι'αυτό και οι άνθρωποι ζουν σε όμοιες φαινομενικά κοινωνίες, μα κανένας δεν είναι όμοιος με κανέναν.
Σ'αυτόν τον κόσμο αν δεν υπερισχύει η Αρμονία δηλαδή η χημεία, είναι αδύνατον να υπάρξει η Αρμονία.

Δοκίμασε να μου πεις τι είναι η έλξη, η οποία και κατανοώ και είναι σίγουρο οτι δημιουργεί αρμονία.
Και πώς δημιουργείται έλξη. Τι την προκαλεί. Γιατί.
Αλλ' αφού στον κόσμο της ύλης υπάρχουν τα ανόμοια. Υπάρχουν όμοια;
Επίσης άλλο είναι τα ανόμοια κι άλλο τα αντίθετα; 

Η έλξη λοιπόν σ'αυτόν τον κόσμο επέρχεται μέσα από την δύναμη του Αγαθού που κατέχει ο κάθε άνθρωπος. 
Τα όμοια έλκονται, και όχι τα ανόμοια όπως μας έμαθαν, διότι τα ανόμοια πάντα θα συγκρούονται, ενώ τα όμοια πάντα θα βρίσκουν τον τρόπο να ενώνονται.

Οι άνθρωποι ζουν σε όμοιες φαινομενικά κοινωνίες, μα κανένας δεν είναι όμοιος με κανέναν.
Με τον ίδιο τρόπο το σύμπαν και ο κόσμος βρίσκεται σε απόλυτη Αρμονία, διότι ο δημιουργός του κόσμου δεν συμμετέχει ενεργά ως ζωντανό ον στην φύση του κόσμου.

Οι ζωντανοί οργανισμοί όμως συμμετέχουν, και μάλιστα συνεχώς, οπότε κάθε τους σκέψη, και ενέργεια, θα επιφέρει την ταλάντωση του διπόλου.

Δεν υπάρχουν τα όμοια σ'αυτόν τον κόσμο, αλλά όπως η αρμονία είναι το λιγότερο κακό σ'αυτόν τον κόσμο, έτσι και οι ζωντανοί οργανισμοί ανάλογα με το πόσο έχουν κατανοήσει το Αγαθό άρα το όμοιο, θα έλκονται από τα όμοια τους που βρίσκονται στην ίδια συνειδητή κατάσταση.

Τα αντίθετα είναι ίδια με τα ανόμοια.
Το αρσενικό και θηλυκό του ίδιου είδους έλκονται από τον έρωτα, δεν σημαίνει αυτό ότι υπάρχει πάντα και η χημεία μεταξύ τους.
Απλά υπάρχει η ανάλογη συνείδηση που κατέχουν δύο ανόμοια.

Υπάρχει ταλάντωση στα όμοια;
Δεν υπάρχουν τα όμοια σ'αυτόν τον κόσμο, διότι ό,τι συμμετέχει ενεργά είναι ανόμοιο'
Επίσης ό, τι ενεργεί σ'αυτόν τον κόσμο παράγει ενέργεια, διότι, ότι συγκρούεται απελευθερώνει εκδηλώνοντας την ενέργεια του..θετική και αρνητική.

Νομίζω πως έχει αρχίσει να μικραίνει η δεξαμενή πληροφοριών. Και το ταξίδι γίνεται πιο δύσκολο. Εσωτερικό. 

Πρώτα η γνώση, και μετά θα αρχίσεις να κατανοείς το Αγαθό.

Ρωτάς πως θα σωθεί η ανθρωπότητα, μα αν δεν υπάρξει πρώτα η αφύπνιση μέσω της γνώσης σε τι κόσμο ζούμε, πως θα γίνει κατανοητό το Αγαθό; και το όμοιο;

Ζούμε σε έναν κόσμο της πιο κατωφερής Ύλης, όπου στα πάντα υπάρχει ένα δίπολο των αντίθετων ισόποσων ενεργειών, και κάθε μας ενέργεια (δράση) σ'αυτόν τον κόσμο αλληλεπιδρά μεταξύ των πάντων, μέσω της ισόποσης αντίθετης ταλάντωσης της αντίδρασης, όπου το μόνο που μπορούμε να καταφέρουμε στην τελειότερη εκδοχή αυτού του κόσμου, είναι η αρμονία των αντιθέτων, και των ανόμοιων, και διαφορετικών, όπου θα μειώσουμε την εντροπία της κακίας αυτού του κόσμου, αλλά ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει η κακία, διότι αυτός ο κόσμος είναι κακός,
λόγω των κακών επιδράσεων της Ύλης (γη, νερό, αέρας, φωτιά).


ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΝΩΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΝΟΗΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΕΝΕΡΓΑ Σ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.


Τότε πως είναι δυνατόν αμέσως μετά να μας γίνει κατανοητό το Αγαθό, το όμοιο, ο Νους και Λόγος της ψυχής μας; ο οποίος δεν συμμετέχει πουθενά σ'αυτόν τον κόσμο μα ούτε στην προσωπική μας ζωή; διότι έχουμε γίνει ένα με το αισθητό μας σώμα το οποίο είναι το μόνο που μας οδηγεί στην κακία; που και αυτό το αισθητό σώμα παίρνει την νοερή ζωή από την ψυχή διότι είναι νεκρή ύλη από μόνη της;

Από εκεί και πέρα το συναίσθημα όταν εκδηλώνεται για να ανακοινώσουμε την όποια αλήθεια μας, σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε λάθος δρόμο, διότι τα συναισθήματα της λύπης και της χαράς ανήκουν αποκλειστικά στην Ύλη, διότι ανήκουν στο αισθητό σώμα. Και είναι ακραίο ψεύδος να ζητάμε την αναγνώριση από την μάζα των ανθρώπων η οποία βρίσκεται σε απόλυτη ΛΗΘΗ.

Από ποιους ζητάμε την επιβεβαίωση; από τους τυφλούς; μάλλον τυφλοί θα είμαστε κι εμείς όταν θα ζητάμε από τους άλλους την ψυχολογική στήριξη! διότι όποιος δεν έχει γνωρίσει τον εαυτό του θα συμπεριφέρεται ως ένα ανύπαρκτο ψέμα που ενδύθηκε και έγινε ένα με αυτό.

Τις περισσότερες φορές κατανοώ στο τέλος οτι η "εμψύχωση" είναι ένα μάταιο στιγμιαίο ανέβασμα του άλλου που ξοδεύει την ενέργεια αυτού που τον ανεβάζει, με μηδαμινά μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.
Όχι οτι λυπάμαι την ενέργεια, υπάρχει άφθονη, αλλά συνειδητοποιώ συνήθως οτι είναι χάσιμο χρόνου.

Επομένως με ποιον τρόπο μπορεί να βοηθήσει κανείς, αν βέβαια το θέλει, τον περίγυρο του να αφυπνισθεί;
Με το μοίρασμα των σκέψεων του ίσως;


Είδες πολλούς να μοιράζονται απλόχερα τις σκέψεις τους; και χωρίς να επιδιώκουν το προσωπικό όφελος και κέρδος;

Πώς βοηθήθηκα εγώ να προσεγγίσω όσα με ενδιέφεραν;
Γιατί πρέπει να προηγείται το ενδιαφέρον του άλλου.
Αλλιώς πώς; Με το ζόρι;
Βοηθήθηκα από βιβλία, blogs, ερευνητικούς κύκλους.
Όταν ενδιαφέρεσαι και αναζητάς, ξεδιπλώνονται μπροστά σου το ένα μετά το άλλο με έναν θαυμαστό τρόπο.

Όλοι αυτοί οι ερευνητές δηλαδή ήταν εκεί ήσυχα και αθόρυβα για να τους βρίσκει αυτός που θα αναζητούσε.
Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε από την δημόσια εκπαίδευση γιατί προωθεί μόνο τα σχέδια των οικονομικών Ιερατείων.

Αλλιώς θα ήταν εύκολη η αφύπνιση στα σχολεία.
Μόνον με την προσωπική αναζήτηση της αλήθειας με αγαθή πρόθεση και κανένα προσωπικό όφελος, με οδηγό το ένστικτο το οποίο διακρίνει αμέσως την αρνητική ενέργεια και μας βοηθά τι να μελετήσουμε και τι όχι, είναι ο δρόμος προς την αλήθεια, ο έρωτας μας για το αγαθό.
Όλα τα υπόλοιπα είναι ακραία ψεύδη.

Ναι. Η αλήθεια είναι οτι υπάρχει ένας ηγεμονισμός από αυτούς που δίνουν γνώση, αν όμως παραμείνει κανείς απλός εκ του μακρόθεν αναγνώστης, δεν μπορούν να τον χειραγωγήσουν. Αυτό στα πρώτα στάδια που πρέπει να μάθει κανείς τα βασικά. Ύστερα πρέπει να κινηθεί μόνος του. Να γίνει ο ίδιος ερευνητής. Η ύλη είναι μεγάλη αλλά κάποτε τελειώνει. Και τότε στηρίζεται κανείς στις δικές του δυνάμεις για να κάνει την σύνθεση. Δεν ξέρω πώς είναι ο δρόμος μετά. Ζει κανείς ήσυχα και αποτραβηγμένα από τη πολλή συνάφεια κρατώντας ενεργή την σύνδεση με τον Νου; Φωτίζεται κάποια στιγμή;


Όταν κατανοείς τον κόσμο και τον αληθινό σου εαυτό πλέον βλέπεις τον κόσμο με άλλα μάτια, αυτά της αλήθειας..βέβαια για να φτάσει ένας άνθρωπος ως εκεί αν δεν είναι αγαθός θα του πρότεινα να μην ξεκινήσει καν την αναζήτηση της αλήθειας, διότι θα γίνει χειρότερος άνθρωπος. Καλύτερα να φοβάται ώστε να απέχει από την κακία.

Αν είναι καλύτερα ο μη αγαθός άνθρωπος να φοβάται για να απέχει από την κακία, τότε περνά από την σκέψη μου πως αυτό κάνει και η εκκλησία. Επειδή ξέρουν ότι το εκκλησίασμα είναι άνθρωποι από πηλό δίχως Νου και γεμάτοι κακία, τους κρατούν με τον φόβο για να μην πράττουν το κακό.

Πες το κι έτσι, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα κερδίσουν κάτι, απλά ίσως μια παρόμοια θνητή ζωή στην καλύτερη περίπτωση σε μία νέα ενσάρκωση."ότι δώσεις αυτό θα πάρεις"

Τίποτε δεν κερδίζεις εξελικτικά όταν δεν κάνεις το κακό από φόβο. Ωστόσο είναι καλύτερο αυτό για μία κοινωνία από το να εκδηλώνουν άφοβα οι άνθρωποι όλη την κακία τους. Είναι μία αρμονία του τρόμου.

Ολοκληρωτικά όμως τίποτα δεν κερδίζει αυτός που δεν έχει γνωρίσει τον αληθινό του εαυτό.. Απλά συνεχίζει να είναι ζώο.
Ας πούμε ότι με τον φόβο δεν θα γίνει άγριο θηρίο, οπότε θα αποτρέψει την Μοίρα να του δώσει ένα ανάλογο πεπρωμένο.

Δεν χρειάζεται να αποδεχτούμε την ανθρώπινη μας φύση και να μην την πολεμάμε; Ο Ερμής λέει: "Πρέπει δηλαδή να αποδεχτούμε την κακία του σώματος που ενδυθήκαμε όσο περισσότερο μπορούμε φέροντας την Απόλυτη ισορροπία". Οπότε Αποδοχή και Ισορροπία.

Δεν μπορούμε να είμαστε και με τον μαμμωνά και με τον Χριστό.
ΕΠΙΛΟΓΗ.
Για να επιφέρουμε την απόλυτη ισορροπία το δυνατόν πρέπει πρώτα να έχουμε το "ΓΝΩΘΙ Σ ΑΥΤΟΝ" πράγμα που ελάχιστοι άνθρωποι το κατέχουν. Διότι το Αγαθό στον βαθμό που το κατανοούμε, δεν είναι δυνατόν να συμμετέχει σ'αυτόν τον κόσμο, παρά μόνον σε ατομικό επίπεδο είτε και με έναν όμοιο του "αγαθό" άνθρωπο.

Ποια είναι η απόλυτη ισορροπία που καταφέρνουμε με το να αποδεχθούμε την κακία του σώματος. Δεν το κατανοώ. 

Οποιος ανθρωπος δεν κατανοει το Αγαθο ειναι αδυνατον να επιφερει την ισορροπια, διοτι οποιος ενεργει σε αυτον τον κοσμο και στον βαθμο που τον κατανοει θα ειναι και αναλογα κακος.

Εχουμε το κεντρο την απολυτη ισορροπια. Εμεις επειδη ζουμε σε αυτον τον κοσμο ενεργουμε συνεχως. Οποτε ταλαντωνεται το διπολο. Αναλογα με την αγαθη μας προθεση η το προσωπικο μας συμφερον που θα ενεργησουμε θα επελθει και η αναλογη ταλαντωση.

Καλώς. Σχολάμε λοιπόν για να φορτίσουμε μπαταρίες, και αύριο ή όποτε μπορέσουμε, συνεχίζουμε τα μαθήματα κατανόησης του κόσμου ώστε σιγά σιγά να αποβάλλουμε όλη την κακία του.

Ποτέ δεν μπορούμε να αποβάλλουμε την κακία, διότι κινούμαστε μέσα στον κόσμο της κακίας.

Είτε προς τα αριστερά είτε προς τα δεξιά η ταλάντωση πάντα φέρει την κακία.




Το ότι αυτός ο κόσμος δημιουργήθηκε από έναν κατώτερο δημιουργό είναι σίγουρο, διότι ο Τριαδικός Θεός δημιουργεί την Ζωή μόνον με την όμοια με τον εαυτό του ουσία, στον Αρχέτυπο Προάρχων κόσμο του Άπλετου Φωτός.

Ο Κατώτερος δημιουργός όσο και να θέλει να αντιγράψει αυτό το πρότυπο, δεν εμπεριέχει μέσα του την όμοια ουσία, αλλά τα στοιχεία που εμπεριέχει η Ύλη.

Δεν μπορείς να αντιγράψεις για παράδειγμα την κίνηση της ταχύτητας του Φωτός με την καύση της παραγομενης κινητικης ενέργειας που έχει ως συστατικά της το πετρέλαιο.

morfeas sky

Σχόλια